Jaume Cabre: Yo confieso

“Como filólogo y escritor en catalán, conocedor de la situación lingüística en los diferentes territorios que lo hablan, ya sea el País Valenciano, la Franja, Cataluña o las Islas Baleares, ¿cómo ve su supervivencia como lengua frente a lenguas imperialistas como el castellano o el francés?

Lo veo francamente mal. En el País Valenciano e lproceso de substitución, en parte acelerado por una voluntad de carácter político, convierte la situación de la lengua en algo dramático. Ahora en las Baleares quieren también atizarle. Pero la supervivencia de una lengua, a parte de las agresiones externas, se alimenta sobre todo con el uso natural cotidiano y público.”

mediante Entrevistas Digitales en EL PAÍS.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Probando WP android app

Imaxe

E que boa pinta ten a última versión.

image

Chuzame! A Facebook A Twitter

O mellor de @edans na entrevista de Texturas

Selección de citas de Enrique Dans na entrevista do número 16 de Trama y TEXTURAS.

Hoy en día los hábitos de consumo exigen contenidos
en tiempo real, por lo cual la idea de periodicidad es absurda.
exigimos profundidad
en forma de hipervínculos y capacidades sociales en la información
Se trata de alguna manera de aprender a construir en un escenario
nuevo y de no intentar proteger a toda costa el antiguo,
La estrategia consiste en aportar valor.
La cuestión es que tenemos que aprender que cuando el cliente
tiene la posibilidad de acceder a algo va a conseguirlo y que,
por lo tanto, el hecho de que intentemos prohibírselo no va a
contribuir a nada. Tenemos que adaptarnos.
Pues mira qué bien: para que no se queje el canal que está en baja,
estás fastidiando al canal que está en alza. Si esa es toda la
visión de negocio que tiene un actor del sector editorial,
quizás sea mejor que se dedique a otra cosa.
Es clarísimo. Lo que hacen esos métodos es intentar construir
una escasez donde no la hay. Y construir una escasez hace que la
gente se salte las limitaciones que tú le has construido
artificialmente para recuperar la abundancia que saben que tiene
y que proviene del formato. La cuestión aquí es entender que donde
no hay escasez es absurdo crearla.
Lo que tenemos que plantearnos es que hay una diversidad enorme
de dispositivos y que yo como usuario quiero que el contenido sea
accesible desde todos
Las editoriales intentan controlar el tiempo, que es algo
imposible. Los actores del sector intentan que las cosas pasen a la
velocidad que ellos dicen cuando en realidad las cosas pasan a la
velocidad que la tecnología y el mercado marcan, no a la que ellos
quieran. Siguen creyendo que pueden controlar el mercado y
protegerse con leyes absurdas como si éstas fueran a cumplirse o
permitiera poner en marcha un mecanismo de persecución.
No van a poder cortarle una mano a quien descargue un libro.
el libro en papel es un subproducto.
Libranda tiene un catálogo ridículamente pequeño y un
posicionamiento extrañísimo que nadie entiende porque lanzó al
mercado de consumo un producto que no es de consumo.
Lo que no podemos hacer es tener un contenido, renunciar
a monetizar la atención y pretender cobrar simplemente por quien
quiera comprarse el ejemplar de nuestra publicación como se hacía
en el quiosco porque esto ya no funciona así.
Chuzame! A Facebook A Twitter

Como NON pode ser unha libraría

Escribino hai uns minutos nun tuit: a curación é sumamente importante e nela está, creo, a clave do futuro das librarías, ou se se quere, dos libreiros e das libreiras. Unha libreira ha de saber de libros. Toda vez que a infraestrutura de técnica e o seu uso deixan de ser un problema -e sei que esta afirmación requiriría matices nos que non vou entrar agora-, o libreiro pode concentrarse en ler, seleccionar, combinar e empaquetar o que demanda a súa clientela. Ante dúas tendas de deporte descoñecidas, cos mesmos artigos e os mesmos prezos, a maioría das persoas entrarían na que está atendida por unha persoa atlética ou na dunha persoa que parecese o contrario?

Non sei se algunha vez o foi, mais hoxe en día saber de libros non é saber de editoras. Por que non mirar cara á música?

Off Book: The Evolution of Music Online from PBS Arts on Vimeo.

Chuzame! A Facebook A Twitter

GSG. Presentación dos Versos fatídicos de Alfredo Ferreiro. | Xalundes

Vídeo de Tono Galán sobre a presentación de Versos fatídicos, de Alfredo Ferreiro en Milpedras o 16 de decembro de 2011.

GSG. Presentación dos Versos fatídicos de Alfredo Ferreiro. | Xalundes.

GSG. Presentación do libro Versos fatídicos. Alfredo Ferreiro from MrEIDANPELIS on Vimeo.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Unha da pelacha: como complicamos as cousas

-Mamá, que é a crise?

-É complicado, vaime levar tempo explicarcho.

-Ah, eu pensaba que a crise é que hai moita xente que ten pouco diñeiro. Non é iso?

-Exactamente, filla, non se pode explicar con menos palabras :D

Chuzame! A Facebook A Twitter

Informe sobre o que estamos dispostos a pagar polo prezo dos contidos

Ligazón

¿Cuál es el precio que los usuarios están dispuestos a pagar por los contenidos digitales? « Actualidad Editorial.

Sempre que o prezo sexa inferior que o dos obxectos físicos e que haxa un valor engadido ligado á calidade.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Autoedición: os consellos de Tim Tebow

Tim Tebow, revisor de libros autoeditados, ofrece os seguintes consellos a quen decida autoeditarse.

1. Revisión ortográfica profesional.

2. Revisión de contidos profesional.

3. O título importa e crea expectativas que deben cumprirse.

4. Os textos da capa deben ser lexíbeis.

5. Inclúe un resumo breve do libro na parte superior da contracuberta.

6. Non confíes no feedback de familia e amigos.

7. Pregúntate quen vai ler o teu libro.

8. Estuda o mercado antes de dar o libro por rematado.

9. Nunca mates o mensaxeiro cando cheguen as críticas.

10. Mantén o ollo na pelota, é fácil perder a concentración.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Os tempos que nos tocan

Anotación

Cando estudaba COU veu un amigo propoñéndome a min e a outros amigos que ingresásemos 5.000 pesetas nas contas das dúas primeiras persoas que aparecían nunha lista, que copiásemos a lista de novo eliminando o primeiro nome e engadindo o propio e que fixésemos dúas copias, que debiamos vender por 5.000 pesetas a dous novos amigos. Varias das miñas amigas apuntáronse, por moito que discutín con elas: que non hai nada que se multiplique só, que cando uns gañan é que outros perden, eu que sei, que eu non me metín porque non me parecía honrado nin viábel, así que non había dúbidas.

Tanto me ten quen mo explique e con que nivel de concreción, a situación actual da economía europea lémbrame moito aquela historia do meu COU. Non preciso dicir que, no mellor dos casos, as miñas amigas venderon as súas listas a familiares con máis posibles que elas, ninguén chegou a ver un peso e, como a fin de contas non estabamos a falar de máis que uns miles de pesetas das daquela, o asunto axiña se esqueceu, o que non será o caso europeo.

Sabemos que o sistema non funciona, mais empeñámonos en alongarlle a vida artificialmente, a ver se nos dá tempo a morrer antes que el ou se precipita a identificación definitiva do noso planeta cunha multinacional global. Non andará máis atinada Islandia?

Sinceramente, non quero que se equivoquen máis por min, podo perfectamente coa parte de responsabilidade que me corresponde. Se teño que pasar estreiteces quero estar convencida de que as repartimos equitativamente, aínda que nos afecten de modo diverso, e de que o facemos polo ben común. Quero participar, escoller, decidir, non delegar en persoas ou partidos financiados polas grandes corporacións e polos bancos. En realidade non os necesitamos.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Santiago Auserón, Premio Nacional de Músicas Actuais 2011

(Escribín este artigo para LVdG a proposta de Rubén Ventureira para a páxina que dedica o Culturas da semana pasada ao Premio Nacional de Músicas actuais 2011. Como este suplemento non se publica na web, non podo engadir a ligazón para a fonte.)

ACS09Unha mañá de 2007 case caín da cadeira ao escoitar no móbil “Hola, soy Santiago Auserón.” O que para min era o mellor creador, intérprete e estudoso da música popular na península chamaba para dicirnos que a proposta de dirixir un certame de música popular na rede, cuxo premio sería a gravación dun disco colectivo e un obradoiro de composición, parecíalle interesante e que estaba decidido a tela en consideración, malia nunca até o momento ter aceptado dar aulas. Tamén me dixo que ficara gratamente sorprendido e agradecido polo facsímil do Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa que acompañaba a nosa misiva. Contoume que o tivera nas mans estando de xira en Portugal con Radio futura e que se tiña arrepentido de non mercalo; nunca pensou que podía acabar nas súas mans dese modo.

Só faltaba atopar financiamento para o proxecto mais, tendo conseguido convencer o único candidato que se nos antoxaba plausíbel, a cuestión económica había de ser de fácil resolución; e así foi. A Concellaría de Cultura do Concello da Coruña apostou con firmeza polo proxecto e, tras un ano de intenso traballo co mestre, ACoruñaSon08 fíxose realidade, e tamén ACS09 e ACS10, esta última xa sen a dirección de Auserón.

María Xosé Silvar, Mr. Carácter, Tonhito de Poi, Fracasados de antemano, Pablo Díaz e Pulpiño Viascón son só unha parte dos cincuenta músicos que, de forma unánime, destacaron do seu mestre a erudición, as habilidades comunicativas, a implicación e a actitude de seriedade ante o traballo en cada unha das fases da creación artística.

Santiago puxera como condición para asumir a dirección de ACS que, ademais de ensinar o que sabía, el tamén debería aprender algo. Sei que foi así e sei que a pegada que xenerosamente nos deixou, sempre acompañará todos eses artistas que xa forman parte do melloriño da nosa música actual.

Chuzame! A Facebook A Twitter