En aqueles tempos os días
eran inevitabelmente máis longos
as mañás chegaban tarde e
a medio facer
os seráns asomaban indecisos
fuxidíos baixo a mirada certeira
das noites
que se convertían nas señoras absolutas
das xornadas
Alleos ao mes vixente sobreviviamos
entre o luscofusco e a tebra
até que alguén, un día
un día tiña que ser
alguén pronunciaba timidamente a palabra marzo
como sen lembrar que significaba
e amparados no eco
que na escuridade parece aínda medrar
unha polifonía bilabial comezaba a se abrir paso
entre as ideas erráticas arroxadas ao ar
coa esperanza de que algunha vez
fosen descubertas e recollidas
gardadas en caixas como pequenos tesouros
para os que viñesen despois
que soubesen interpretalas
Era a chegada da primaver verbal
a estación convertida en tema de contacto
a que nos concedía pensamentos máis nítidos
De termos ollos teriamos crido
que podiamos ver a realidade con outro aspecto
como acordando dun longo sono
ralentizador de toda actividade do corazón
até limites antes insospeitados
a estación reducida a simple pulsión biolóxica
custodia dunha vida futura plausíbel
de ser definitivamente extinguida
cun breve alento
era o tempo da aproximación
da constatación da experiencia
da intuición de non saberse só
e do cuestionamento dos propios limites
que tan claros estaban no inverno
E de súpeto a vertixe de ir a máis
a máis, a máis, a máis
irremediabelmente camiño de algún punto
que alguén acabaría por considerar
final, estremo, destino ou chegada
en función do seu propio ritmo
Despois de min haberá outro igual?
o de novo o mesmo exactamente
todos e un ao tempo
sen mudar nada alén das preguntas
que non habería a quen formular
en caso de saber facelo
crear un concepto talvez non manexado antes
crear algo consciente en algunha medida
unha máquina capada
capaz de dar as respostas
incapaz de formular as preguntas
o motor do desasosego
decembro, decembro, decembro
decembro que nos une de novo na distancia colorida
e xa non lembramos o que vén despois.