Seleciono as ideas cntrais deste artigo co mesmo título publicado por The New York Times o 23 de maio. O vídeo que antecede o texto non garda relación algunha co artigo pero fíxome graza:

Na rede hai demasiadas cousas e cada vez hai máis usuarios que, malia ter que transitar por ela por traballo, ofertas ou relacións, rexeitan a desorde que provoca o que consideran un exceso de contidos, moitos deles de relativo interese. Pero se tes un iPhone ou un iPad, Apple fai parte do traballo por ti. A cambio dun 30% do negocio xerado, Apple encárgase de que as súas aplicacións, ese soporte en que empaquetan moitos contidos que até hai pouco vagaban á deriva polos oceanos de Internet, cumpran unhas características que fan que pague a pena para moitos usuarios deixar de lado as procuras universais, para se centraren no catálogo que o seu provedor de contidos, que coincide co seu provedor de dispositivos, lles oferta.

Aparecen os clubes privados, os códigos de convites, as subscricións a servizos premium que prometen protección contra virus en contornos seguros, ausencia de publicidade moralmente deleznábel e, por que non dicilo, un certo estatus por riba da inmensa maioría, que se concreta nas cantidades que o usuario debe pagar por cada servizo.

Existen moreas de persoas dispostas a abandonar a rede por causa da desorganización do seu contido e porque consideran demasiado alta a porcentaxe de lixo en relación aos tesouros que se poden atopar, cada vez con máis traballo. E aquí é onde entra de novo Apple en xogo, coa súa aposta de servizos de edición da web a través das applicacións da Appstore, destinadas a seren consumidas no iPhone e no iPad.

A fenda está servida: os geeks e os pobres remexen a diario nun totum revolutum mentres que os ricos deixan o traballo sucio a Apple e consomen a macedonia sen ter que luxar as mans pelando a froita.

Até aquí o contido do artigo. E agora eu pregúntome: é realmente así como nolo conta The New York Times? O que aparentemente é unha crítica á perda de pulo da internet xeral, a de todos, en favor dun proxecto empresarial intelixente e limitador, non deixa de presentar como irrefutábel que Internet é actualmente un terreo caótico onde as solucións abertas e comunitarias son pouco menos que imposíbeis; o palleiro onde a agulla nunca aparece, a non ser que a busque un equipo de especialistas, que son os únicos que as recoñecen cando as ven. Apple sabe que hai millóns de persoas con pouca paciencia, pouco tempo, ou simplemente con poucas ganas de aprender, mais chegará un momento en que os nativos dixitais sexan maioría e por iso teñen présa en implantar un modelo que destaca pola limpeza: a limpeza das aplicacións -recoñezámolo, son moi chulas e normalmente dan moi poucos problemas- a “limpeza” dos contidos -Xa o dixo Steve Jobs: “quen queira porno que merque un teléfono con Android”- e a limpeza do diñeiro, que bonitas parecen as cousas cando custan cartos, verdade?