Subscricións na tenda Apple e Google One Pass

Actualizado 16/02/11 ás 21:41 despois dun cruce de correos con Luis Collado, responsábel de Google Books en España, quen me aclara o seguinte:

-Está por confirmar en que casos Google ingresará só o 2% da transacción ou unha cantidade maior.

-Polo de agora One Pass é unha pasarela de pagamentos e de administración dos pagamentos, con opción de subscricións, dirixido unicamente a editores de prensa, non de libros.

-Portanto, non está asociado a ningún tipo de CMS online, senón que os contidos están aloxados nos servidores dos editores.

-En España xa hai un grupo de comunicación a facer probas co sistema.

Co recén anunciado sistema de subscricións de Apple para publicacións períodicas, os usuarios xa non terán que pagar separadamente cada número dunha revista ou dun xornal, senón que a editora pode pasar o cargo ao cliente  diaria, semanal, mensual ou anualmente. Espérase así evitar casos como o da revista Wired, cuxos 100.000 exemplares vendidos o día da súa saída, ficaron reducidos á cuarta parte ao longo dos días. A editora fixa o prezo libremente e Apple ingresa o 30% das vendas. As editoras poden ofrecer as mesmas subscricións desde fóra da tenda de Apple, pero nunca cun prezo máis baixo. Iso quere dicir que non poderán xogar fóra coa marxe de Apple. Hai no anuncio tamén unha frase que está a ser comentada nos medios especializados: “As editoras non poden incluír na publicación ligazóns a sitios externos onde os usuarios poidan mercar o mesmo artigo.”, privando así os provedores de contidos, pois non só afecta ás editoras e librarías como Amazon, senón tamén a outros servizos por subscrición como Netflix ou Hulu, de redirixir tráfico cara ás súas propias páxinas de venda. Unha aposta forte de Apple confiada na súa posición de vantaxe, que podería chegar a reconsiderar en función dos avances do Android Market.

Por outra banda, Google anunciou onte One Pass, un servizo de aloxamento de contidos para o seu consumo online dirixido ás editoras pagamento e xestión de pagamentos dirixido a editoras de prensa. Parece que estará dotado dun CMS flexíbel e unha pasarela de comercio electrónico que permite subscricións e pagamentos puntuais a través de Google Checkout. Aparentemente, Google non cobrará ningunha porcentaxe do prezo fixado polo vendedor, senón que percibirá arredor dun 2% de todas as transaccións efectuadas a través de Google Checkout, como vén facendo con ese servizo. As editoras poderán importar os seus usuarios a través dun sistema de cupóns. Os usuarios pagan unha vez e poden acceder aos contidos desde calquera dispositivo, PC ou móbil, co seu identificador.

O servizo é ofrecido inicialmente en Canadá, Francia, Alemania, Italia, España, Reino Unido e nos EUA e a páxina xa ofrece todas estas linguas.

Historia do ebook

Este é o tema sobre o que estarei a falar esta mañá nas Xornadas sobre o libro electrónico na biblioteca e no ensino, que terán lugar hoxe e mañá na biblioteca da Facultade de Ciencias da Educación

Revistas e préstamo de libros para Kindle

Baixo o lema Compra unha vez e le en todas partes, Amazon vén de anunciar que proximamente adaptará todas as súas aplicacións de lectura para que o usuario poida mercar unha revista ou un xornal e acceda ao seu exemplar tanto desde un iPad, como desde un teléfono Android, como desde o PC.

Por outra banda aproveitou co comunicado para anunciar tamén que cara a finais de ano esitoras e autores poderán permitir que os seus compradores presten os libros adquiridos. Cando o promietario presta un libro a un amigo -durante non máis de 14 de días e nunha soa ocasión- en realidade está a cederlle o seu dereito de lelo durante ese tempo, transcorrido o cal o acceso ao libro volve ás mans do seu propietario.

Un novo reforzo para o sistema e recomendacións de Amazon.

Via Teleread

Enviar páxinas do móbil para ler no PC

Esta imaxe é un código QR. Se tedes un móbil Android e instalades nel unha app de lectura de códigos como o Barcode scanner, poderedes escanear os codigos QR e, por exemplo, acceder directamente aos sitios de instalación de applicacións, xa que estes códigos representan urls.

Pois ben, o código da imaxe corresponde ao sitio dunha app. para Android chamada Quick Save, que permite gardar as páxinas que vemos no móbil na nosa conta de Read it later, para poder lelas con calma desde o PC:

1. Abro conta en Read it later.

2. Instalo Quick save no móbil. En settings conéctoo con Read it later.

3. Reviso Twitter, Facebook, Reader desde o móbil.

4. Abro as ligazóns e escollo compartir a través de Quick Save as que quero ler con calma desde o PC.

5. Unha vez no PC leo as ligazóns enviadas desde o móbil.

A morte da web aberta


Seleciono as ideas cntrais deste artigo co mesmo título publicado por The New York Times o 23 de maio. O vídeo que antecede o texto non garda relación algunha co artigo pero fíxome graza:

Na rede hai demasiadas cousas e cada vez hai máis usuarios que, malia ter que transitar por ela por traballo, ofertas ou relacións, rexeitan a desorde que provoca o que consideran un exceso de contidos, moitos deles de relativo interese. Pero se tes un iPhone ou un iPad, Apple fai parte do traballo por ti. A cambio dun 30% do negocio xerado, Apple encárgase de que as súas aplicacións, ese soporte en que empaquetan moitos contidos que até hai pouco vagaban á deriva polos oceanos de Internet, cumpran unhas características que fan que pague a pena para moitos usuarios deixar de lado as procuras universais, para se centraren no catálogo que o seu provedor de contidos, que coincide co seu provedor de dispositivos, lles oferta.

Aparecen os clubes privados, os códigos de convites, as subscricións a servizos premium que prometen protección contra virus en contornos seguros, ausencia de publicidade moralmente deleznábel e, por que non dicilo, un certo estatus por riba da inmensa maioría, que se concreta nas cantidades que o usuario debe pagar por cada servizo.

Existen moreas de persoas dispostas a abandonar a rede por causa da desorganización do seu contido e porque consideran demasiado alta a porcentaxe de lixo en relación aos tesouros que se poden atopar, cada vez con máis traballo. E aquí é onde entra de novo Apple en xogo, coa súa aposta de servizos de edición da web a través das applicacións da Appstore, destinadas a seren consumidas no iPhone e no iPad.

A fenda está servida: os geeks e os pobres remexen a diario nun totum revolutum mentres que os ricos deixan o traballo sucio a Apple e consomen a macedonia sen ter que luxar as mans pelando a froita.

Até aquí o contido do artigo. E agora eu pregúntome: é realmente así como nolo conta The New York Times? O que aparentemente é unha crítica á perda de pulo da internet xeral, a de todos, en favor dun proxecto empresarial intelixente e limitador, non deixa de presentar como irrefutábel que Internet é actualmente un terreo caótico onde as solucións abertas e comunitarias son pouco menos que imposíbeis; o palleiro onde a agulla nunca aparece, a non ser que a busque un equipo de especialistas, que son os únicos que as recoñecen cando as ven. Apple sabe que hai millóns de persoas con pouca paciencia, pouco tempo, ou simplemente con poucas ganas de aprender, mais chegará un momento en que os nativos dixitais sexan maioría e por iso teñen présa en implantar un modelo que destaca pola limpeza: a limpeza das aplicacións -recoñezámolo, son moi chulas e normalmente dan moi poucos problemas- a “limpeza” dos contidos -Xa o dixo Steve Jobs: “quen queira porno que merque un teléfono con Android”- e a limpeza do diñeiro, que bonitas parecen as cousas cando custan cartos, verdade?

iPad, Kindle, tablets Android e Google Books

Hai unhas semanas apareceu no mercado o iPad e hai poucos días a súa versión 3G. Como ordenador é cativo, os contidos son moi limitadiños porque hai que pasar pola iStore, pero ten 9 horas de autonomía e permite a conexión permanente á rede e a utilización de servizos de comunicación con comodidade. Esta suma de razóns fai que se teñan vendido xa arredor de 1 millón de unidades. De acordo que é o aparello ideal para un tipo concreto de consumidor, ou máis ben, para os usuarios que se senten unicamente consumidores e que valoran as recomendacións de Apple até o punto de cederlle o papel de editora das súas vidas. Para min non vale.

Canto todos os gurús daban por certo que o iPad acelerara a data de caducidade dos lectores de libros dedicados, Amazon anuncia unha nova versión do Kindle que promete andar moito máis fino e posibilitar a lectura social, apostando por ela como valor inescusábel do acto de ler no S XXI. O novo Kindle, tamén con conexión 3G, permite resaltar pasaxes memorábeis e levalas a unha páxina construída para a ocasión, onde aparecen todas seleccións enviadas por máis de 2 lectores. Ademais ofrece exportación de notas e fragmentos a Facebook e a Twitter. Tampouco me gusta: non quero atarme ao formato MobiPocket de Amazon porque Amazon non me serve como provedor principal de libros. Non quero cargar con dous aparellos, xa sei que isto xa o dixen moitas veces, se en realidade hoxe contamos coa tecnoloxía precisa para manexar unha soa máquina que sexa centro de comunicacións e fonte de lectura ao mesmo tempo. De todos modos, creo que o Kindle vai vivir a súa segunda idade de ouro, ou continuar a primeira, pola cantidade de persoas que non queren realmente un ordenador senón un libro, e que atopan en Amazon todos os libros que desexan, ou desexan algúns de todos os libros que Amazon lles recomenda, que neste caso acaba sendo o mesmo.

Efectivamente, eu quero o seguinte da lista, ese do que Steve Jobs di “quen queira porno, que merque android”: un tablet co sistema operativo Android, de entre 7″ e 9″, con conexión 3G, que iguale a autonomía do iPad e o seu peso, que teña webcam e que non supere os 300 €; e, ou moito me equivoco, ou o verán será a data de inflexión para atopalo no mercado e que o meu desexo se volva necesidade. A partir dese día usarei o móbil só nas ocasións en que precise non levar ningún tipo de bolso.

Deixo Google Books para o final simplemente porque acaba de anunciarse que, tal e como prometeran hai aproximadamente un ano, van abrir o chiringuito entre finais de xuño e comezos de xullo. A partir desa data, cun tablet con android, ademais de mercar libros en calquera outro lugar, de nolos prestar cos amigos e mesmo escribilos, poderemos mercarllos a Google e lelos online, con calquera aparello conectado á rede, conservando as marcas de lectura porque xa non as gardaremos no dispositivo senón na nosa conta, como os correos de Gmail ou outros libros de servizos similares como o Bookworm do O’Reilly.

WordPress para Android

QR Tag for current URL open in your web browserA versión anterior de WordPress para Android tiña certos problemas que facían que ficase atorada cando tentabas subir fotos. Mais hoxe actualiceina para a última versión e vai perfecta. Ao introducir usuario e clave permite xestionar todos os blogues adscritos ao teu usuario e anotar, borrar e editar anotacións. A subida de fotos funciona perfectamente, tanto desde a galería do móbil como o acceso á cámara desde WP para tirar unha nova foto e subila directamente ao blogue. Anteriormente utilizaba para este fin servizos externos como Shozu ou Pixelpipe, mais o problema que presentaban era que as imaxes non subían realmente ao blogue, senón que só aparecían nas anotacións a través de ligazons, o que significa que en caso de desaparecer o servizo ou borrar a túa conta, as imaxes desaparecerían automaticamente do blogue; e, en caso de facer un backup dos contidos aloxados no blogue, esas imaxes nunca estarían incluídas entre os datos, só as ligazóns para os servizos externos.

Se tes un móbil con Android, podes instalar desde o Android Market un lector de códigos como o Barcode Scanner. Esta aplicación permitirache ler o cadriño que aparece nesta anotación, que che presentará unha ligazón para instalares a aplicación de WordPress cun par de clics.

Aldiko: un bo lector de libros para Android

Desde que nos pasamos aos móbiles de Android, levamos experimentando moitos tipos de ferramentas, e unha das que nos teñen máis satisfeitos é Aldiko, unha aplicación tan sinxela como áxil para ler libros e organizar as nosas bibliotecas. Polo de agora non tivemos problemas de formatos, sempre e cando os libros non veñan blindados aos cambios, claro.  Podemos escoller fondo branco ou negro, dependendo de se estamos a ler con luz ou ás escuras, axustar o contraste, o temaño da tipografía, deixar marcas de lectura… en fin, todas esas cousas que tanto traballiño lles custa executar a algúns lectores dedicados.

Importar contactos a Android

En Algueirada levamos un par de meses usando móbiles Android e estamos francamente contentos, por esa razón anotarei no blogue de cando en vez sobre as aplicacións que me parecen máis interesantes. Hoxe veño comentar como acabamos de resolver un problema que aínda tiñamos pendente: como importar os contactos dos terminais anteriores aos novos LG cos que andamos a xogar.

Efectivamente existía unha app que permitía importar os contactos desde a SD á memoria do teléfono, pero non estaba no market, así que teremos que dar un paso intermedio.

1.- É preciso instalar desde o market unha app que permita instalar apps que gardemos na SD, porque as obtemos desde o PC. A miña opción para isto é AppsInstaller. Este é o código QR que vos levará directamente á súa páxina no market. Se non usades lector de QR, podedes buscala directamente no Market polo seu nome.

2.- Debedes descargar unha app que non está no market chamada import-contacts.

3.- Agora é preciso copiar esa app na tarxeta SD do teléfono e instalala desde AppsInstaller.

4.- Copiades o cartafol dos contactos na tarxeta SD.

5.- Lanzades a app import-contacts e seguides os pasos que vos vai indicando.

6.- Contactos importados!