Leonard Cohen acaba de sacar disco en directo, gravado na xira de 2008. Cóntame un amigo que sufriu unha estafa por parte do seu axente, que o deixou cos petos baleiros, e que saiu de xira para volver gañar o retiro. Unha vez máis perdín o seu concerto, esta vez en Lisboa, como xa me pasara en 1986.
O ano anterior fora a Hastings un mes para aprender inglés. Aparte de que voltara con oito ou dez quilos que non levara, aterrar por sorpresa nun colexio/residencia do Opus vasco máis rancio proporcionárame a proba máis sólida para a miña madurez que podía soñar daquela así que, aos 17 anos sentíame capacitada para viaxar soa a calquera lugar do mundo.
Cando pedín permiso para ir ao concerto de Leonard Cohen en Madrid levei un chasco maiúsculo ao non me ser concedido. A noticia pillárame por sorpresa, sen cartos e sen infraestrutura preparada. Supoño que a Alicia a terían deixado, de irmos as dúas, mais a min déronme un non rotundo que non deu lugar a dúbidas.
Desde que o profesor de inglés nos puxera Suzanne en clase para encher ocos na letra, Alicia e eu fixerámonos cos disos que atoparamos e pasaramos moitas tardes escoitándoos e traducindo as letras na sala da súa casa. Foi para nós a descuberta da Poesía, arrolada pola voz máis sensual que que tiñamos escoitado xamais.
Have a nice old age, Lenny!
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/pGfgMYfdBFc" width="425" height="350" wmode="transparent" /]