Os límites da real-idade

-Mamá, a ti gustaríache ser sempre nena?

-Non, pelacha, a min gústame que as cousas duren o que teñen que durar.

-Ah, claro, e ademais o espazo-tempo destruiríase, verdade? Porque sería como se me tiveses a min sendo nena. E cres que se destruiría todo o noso planeta?

-Non, pelacha, non creo que fose para tanto.

-E se se destruíse o espazo-tempo, cantas persoas cres que morrerían?

-Nese caso creo que non ficaría nada, pelacha.

A maxia de verdade

-Pois Antonio, o profe de EF, colle xiz na man e sopra e desaparece. E despois pásache a man pola orella e aparece na túa orella. Iso é maxia de verdade?

-É maxia

-Pero ti cres na maxia de verdade?

-Pelacha, eu toda a maxia que teño visto tiña truco.

-Pero entón non cres na maxia de verdade.

-Visto así, non.

-Pero entón que pasou para que non creas na maxia. Algo che tivo que pasar… E nas fadas tampouco cres?

-Nunca vin ningunha.

-Eu tampouco, pero si que creo nelas. Non viches ningunha porque non cres, e se non cres desaparecerán, que o vin na peli de Campanilla.

No día da paz a pelacha reflexiona

-Mamá, como se chamaba ese señor que morreu porque o mataron?

-Ein?

-E creo que morreu antes de nacer ti.

-Se non me dis algo máis non sei quen pode ser.

-Que morreu porque o mataron e que foi o que inventou a paz.

-Será Xesús?

-Non.

(Entón lembrei que ao pelacho andaban a poñerlle estes días o Gandhi de B. Kingsley)

-Será Gandhi entón? Sóache?

-Si, ese. Ti coñecíchelo?

-Non, neniña, eu non 😀